تو خون بعضی ها نوشتن هست اما یهو از یه زمانی لال میشند

تاریخ وبلاگم نگاه کردم به حال و روز زمان های نوشتنم نگاه کردم دیدم هر موقع حال بدی داشتم و نتونستم هیچ جایی چیزی بگم یه چیزی نوشتم البته میدونم که نوشته هام خاص نبودند ولی هرچی بودند هز درون بودند بدون تمرین و بدون دنبال رفتن

ولی مدت زیادی که فقط با خودم حرف میزنم وهیچ جوری حرفام به قلم یا به زبون نمیاند

مغزم لال شده

خدا ملیارد ها ادم خلق کرد وتنها نموند

هر کسی یه کسی داره

ولی برای من حتی خدا هم وجود نداره

سخت ادم خاطراتی مبهم از مادرش داشته باشه وکنار ادمی زندگی کنه که هیچ شباهتی به مادر نداره فردی به نام پدر تو خونه باشه ولی هیچی از پدری ندونه

سخت که نه درامدی داشته باشی که بری نه کسی داشته باشی که بری پیشش نه عرزه خودکشی داشته باشی

بی کسی خیلی سخت خیلی

اونیکه همیشه از جدایی میترسید جوری بُرید که خودش از همه جدا شد ورفت.

اونیکه از تنهایی متنفر بود خودش رو تنها گذاشت و گذشت.

اونیکه به فکر همه بود اخرش بین همه بد شد و مُرد

اونیکه من بودم او شد و تمام